دوستای عزیزم سلام.. این دو تا پست رو ازمن داشته باشین تا بعد بیست تیرکه امتحانام تموم بشه...

برای موفقیتم دعـــــــــــــا کنین...

این دو تا پست رو هم تقدیم میکنم به بهترینم. اونکه تو قلبم جا داره و دیوونشم:

 

  ♥♥    عشق من! عـــــاشـــــــقــــــتم  ♥♥

♥♥  عــــــــــلـــاقـــــــــه ♥♥

   عــــــــــلـــاقـــــــــه

علاقم به تو خیلی بیشتر شده                          حالا روزگارم قشنگ تر شده

از اون وقت که تو با منی حال من                   می بینی خودت خیلی بهتر شده

علاقم به تو خیلی بیشتر شده                          میدونم، نمیتونی درکم کنی

ولی اینو یادت نره عشق من                          میمیرم اگه روزی ترکم کنی

میخوام لحظه لحظه به تو فکر کنم                     نمیخوام کسی سد راهم بشه

نمیخوام کسی جز تو پیشم بیاد                          به جز تو کسی تکیه گاهم بشه

منم که میمیرم برای چشات                             منم که میمیرم واسه خنده هات

میخوام بیشتر از اینم عاشق بشم                        کمک کن بتونم بمونم باهات

علاقم به تو خیلی بیشتر شده                          حالا روزگارم قشنگ تر شده

از اون وقت که تو با منی حال من                   می بینی خودت خیلی بهتر شده

 

 

 

♥♥ دوســـــتــــــ دارمـــــ ♥♥

                                       دوســـــتــــــ دارمـــــ

دل بی روح جنس آهنت را دوست دارم                   خطوط در هم پیراهنت را دوست دارم

نگاه با همه بیگانه ات را دوست دارم                      غرور سرکش ویرانه ات را دوست دارم

                                                       ***

تن سوزان مثل آتشت را دوست دارم                     بهاری و من، آن عطر خوشت را دوست دارم

به هر لحظه کنارم بودنت را دوست دارم                تماشایی توهستی، دیدنت را دوست دارم

                                                        ***

پس از تو، رنگ گلها هم فریب است                     پس از تو روزگارم بی فروغ است

که میگوید: پس از تو زنده هستم؟                         دروغ است، هرکه میگوید دروغ است

ای ستاره، بی تو من تاریکم                                بی تو من، به انتها نزدیکم

وای چه کردم، من چه بی تقصیرم                        که چنین بود، بعد از تو تقدیرم

تو نخواستی منو تو ما باشیم                                سرنوشت این بود که تنها باشیم